مادرتوتنهابتی هستی که شکسته هایت هم برمن خدایی میکند

قطار راهت را بگیروبرو به سلامت نه کوه توان ریزش دارد

نه ریزعلی پیراهن اضافه هیچ چیز مثل سابق نیست

تقصیر ما نیست که بر روی حرفهایمان نمی مانیم

ما بر زمینی زندگی می کنیم که هر روز خودش را دور میزند

رفیق مثل کفش میمونه

رفاقت مثل جاده 

چقدر سخته وسط جاده بفهمی پا برهنه ای . . .

کاش هفت ساله بودم

روی نیمکت چوبی می نشستم

باصدای تو دیکته می نوشتم

تو می گفتی بنویس دلتنگی

من آن را اشتباه می نگاشتم

اخمی بر چهره می نشاندی و من

به جبران

دلتنگی را هزار بار می نوشتم

نقــاش بـاشـی

بـعـــد بـرای دیــوار اتاق دلـــم

راستـــــی مـــن روی صـــورتــم یـــک خنــــــده می خـــواهـــم

نــرخ خـنـــــده که گـــــران نیســــت؟

نوروز شعر بی غلطی است که پایان رویاهای ناتمام را تفسیر می کند.

خدایا دستم به آسمانت نمی رسد

اما تو که دستت به زمین می رسد

بلندم کن

من دلم قرصه!كسی غير از تو با من نيستخيالت از

زمين راحت، كه حتی روز روشن نيستكسی اينجا نميبينه، كه

دنيا زير چشماتهيه عمره يادمون رفته، زمين دار مكافاته

فراموشم شده گاهی، كه اين پايين چه ها كردمكه روزی بايد

از اينجا، بازم پيش تو برگردمخدايا وقت برگشتن، يه كم با من

مدارا كنشنيدم گرمه آغوشت

از چوپانی پرسیدند: دنیا را توصیف کن

هزاران نفر برای باریدن باران دعا می کنند.

غافل از آنکه خداوند با کودکی است

که چکمه هایش سوراخ است

بچه که بودیم بستنی مونو که گاز میزدن قیامت به پا

می کردیم

چه بیهوده بزرگ شدیم

 روحمان را گاز می زنند و می خندیم.

رها کن اسمانهارا بیا اینجاقضاوت کن

ببینم درزمین یک مردپیدامیکنی یا نه؟

توهم مثل همه امروزوفردا میکنی یا نه؟

بندگانت را ازننگ ادم بودن و بیهوده فرسودن مبرا میکنی یا نه؟

برای اخرین پرسش

قیامت را بگو مردانه برپامیکنی یا نه؟

خندیدند....

اما من خدایی را کشیده بودم که همه میگفتند دیدنی نیست

سخت‌ترین مرحله زندگی وقتی نیست که هیچ کس درکتون نمی‌کنه

بلکه وقتیه که شما خودتون، خودتون رو درک نمی‌کنید.

 می شود